De Philips EL 6030 dynamische hyper directionele microfoon met een van de aller opmerkelijkste vormgevingen die er op microfoongebied te vinden zijn.
Hij werd uitgebracht in 1952 en was één van Philips’ topmodellen, met een stevige prijs van 380 DM. Voor die prijs kreeg men een microfoon die twee maal zo ver van een spreker geplaatst kon worden als vergelijkbare microfoons en een brede en evenwichtige frequentieweergave leverde. De ruime opnamehoek was een ander voordeel, net zoals de mogelijkheid om dit model in de (Nederlandse) koloniën te gebruiken, bij temperaturen tot 75 graden Celsius.
De behuizing van de microfoon bestond uit spuitgiet aluminium bedekt met een robuuste laag hamerslag verf, die in de Engelse advertentietekst abusievelijk ‘Haemmeroid paint’ (aambeienverf) werd genoemd 🙂 , het binnenwerk was van een vliesdunne plastic folie voorzien, als bescherming tegen tropische vochtigheid. Daarmee was de microfoon praktisch onverwoestbaar volgens Philips, dat zich er ook nog op liet voorstaan dat alle 6030’s, voordat ze de fabriek verlieten, aan luisterproeven werden onderworpen.
De EL 6030 had een enorm groot aluminium diafragma, gemonteerd op een magneetconstructie die waarschijnlijk afgeleid was van de Philips 9528, de extra richting gevoelige werking werd bereikt door de achterkant van het mebraan met een akoestisch filter af te sluiten.
De ingebouwde uitgangstranformator leverde drie verschillende impedanties; 50, 500 en 10.000 Ohm, die gekozen konden worden door de positie van de vierpins connector. Hiermee kon de microfoon op bijna alle gangbare apparatuur worden aangesloten.
De Philips fabriek, uit het zeer katholieke Eindhoven, in Noord Brabant, had bijna een monopolie wat betreft het voorzien in geluidsapparatuur voor kerken, in Nederland en haar koloniën. Dit model werd dan ook vaak geleverd vanwege de bewegingsvrijheid die het aan de sprekers op de kansel gaf.
Hoewel EL 6030’s soms in Nederlandse opnamestudio’s werden gebruikt, waren ze daar niet echt geschikt voor, door de ietwat holle klank. Voor P.A. gebruik waren ze veel beter geschikt.
Tegenwoordig wordt de klank als ‘vintage’ gezien, maar de visuele indruk van de microfoon is nog altijd heel sterk en veel eleganter dan zijn weinig flatteuze bijnaam van destijds: ‘de bloemkool’.
